Onze zoon Stef werd met 28 weken geboren met een spoedkeizersnede. Ik ga nu niet in op alle details over waarom hij zo vroeg geboren moest worden en begin deze blog als we al een tijdje in de achtbaan zitten.
… De volgende ochtend komt de kinderarts bij ons. Ze wil ons een update geven. Dat wil ze niet doen hier bij Stef’s couveuse, maar in het kamertje ernaast. Alle alarmbellen gaan rinkelen! En inderdaad volgt er het slechtst denkbare bericht: onze zoon gaat het niet redden. Onze wereld stort in. Even later wordt Stef bij ons gebracht en dan realiseer ik me dat we ons bevinden in het kamertje waar ouders met kindjes die het niet gaan redden voor het laatst zijn.
Onze families worden op de hoogte gebracht en mijn schoonouders brengen Janne naar ons toe. Ook al is ze pas ruim een jaar en begrijpt ze hier nog niks van, we willen graag dat ze haar broertje ontmoet nu hij nog in leven is. Het is hartverscheurend wat er allemaal gebeurt. Stef ligt tegen ons aan, deze laatste uren van zijn veel te korte leventje. Hij heeft het zwaar. Zijn bloeddruk en hartslag worden steeds een beetje lager en we besluiten samen met de arts dat het goed is geweest zo. Hij krijgt pijnstilling en blijft tegen me aan liggen tot hij om 16.21 overlijdt. Een oorverdovende stilte. We huilen, we aaien Stef, we kijken naar ons kind….
Samen met een verpleger wassen we onze zoon en maken zoveel mogelijk herinneringen: we knippen wat haartjes af, we stoppen het beademingsbuisje en alle andere slangetjes en stickertjes in een doosje. We maken afdrukken van zijn handen en voeten. De verpleger maakt intussen foto’s, waar we later zo ontzettend dankbaar voor zijn. We wikkelen Stef in een soort slaapzakje en hij krijgt een piepklein mutsje op. En dan leggen we hem in een mandje en word ik door de verpleger in een rolstoel, met Stef op mijn schoot, naar de uitgang van het ziekenhuis gereden. Gijs bij me, met de verzamelde spulletjes die later van onschatbare waarde zijn, want het zijn allemaal herinneringen aan ons tweede kind.
Het enige wat ik wil zeggen met bovenstaande is: maak herinneringen met elkaar en leg dingen vast, hoe groot of klein het ook mag zijn.
In mijn online cursus ‘Een rouwend kind begeleiden’ leer je hoe rituelen, herinneringen en symbolen helpen om de band met degene die jullie missen te behouden. Er is een cursus speciaal voor ouders en verzorgers, en een cursus voor leerkrachten, begeleiders en professionals.